تردیدی نیست. دارم تعریف می‌کنم فقط.

یه رگه‌ی غم‌گینی هست که با خودم حمل می‌کنمش. فرقی نمی‌کنه سرکلاس باشم، توی رختخواب باشم، یا در حال رقص و خنده. یه نقطه‌ای تو وجودم هست که به صورت پیش‌فرض غم‌گینه. پشیمون نیستم از اومدنم. ده بار دیگه هم که به گذشته برگردم همینه. چمدونم رو می‌بندم و می‌زنم بیرون. یه سدی ولی هست که نمی‌ذاره خوشی بره تو وجودم. خوشی می‌آد می‌شینه روی پوستم و بعد لیز می‌خوره می‌ریزه روی زمین. اون مدل عیشی که می‌ره نفوذ می‌کنه تو وجود آدمیزاد رو ندارم.

حرف‌هایی هم هست که دیگه انگیزه‌ای برای زدن‌شون نمونده. انگار که یخ زده باشم. ویدیوی گلدن‌گلاب بردن فرهادی و ویدیوی گل‌شیفته یه نقطه‌ی مشترکی داره. نقطه‌ی مشترک جان‌کاه. من حالیم نیست اون بیرون چه خبره. من فقط بلدم تو صورت این دو تا آدم زل بزنم. زل بزنم و وحشت کنم ازین حجم غمِ توی خطوط چهره. یکی بیاد بگه از کی این‌طور شدیم. بگه چرا آدمی که رفته روی صحنه واستاده تا گوی‌طلایی بدن دستش این‌جور کشنده غم‌داره توی صورتش. چندبار نشسته باشم هر دو ویدیو رو مرور کرده باشم خوبه. انگار کن تراژدی‌ترن تراژدی رو تماشا می‌کردم. کربلا آقا جان. کربلا.

یه احساسی اخیرا به وطن پیدا کردم که می‌ترسوندم. قبلا یه حس عاشقانه‌ی آرامی بود. الان داره به سمت دوقطبی عشق و نفرت می‌ره. غیظ برم داشته. ازین‌ غیظ‌های طفلکی کینه‌دار که بغض می‌کنی و حرص می‌خوری و فکر می‌کنی دیگه پام رو اون‌جا نمی‌ذارم. حس می‌کنم وطن یه جایی بود که با لگد من رو انداخت بیرون. حس نمی‌کنم من وطن رو ترک‌کردم. حس می‌کنم وطن من رو ترک‌کرد. فرقه بین ترک‌کردن و ترک‌شدن. ترک‌شدن تا مغزاستخون آدم رو می‌سوزونه. آدم رو شکننده می‌کنه و جریحه‌دار.

یه درامی هست مال مهمونی شب کریسمس. گذاشته‌م دور که شد بنویسمش. غم می‌باس بره توی پرسپکتیو تا قابل نوشتن شه. شبی که می‌رفتم رو مثلا الان تازه بلد شدم که بنویسمش. الان که پنج ماه ازش گذشته. همون شبی بود که تهران بارون می‌اومد. سیل می‌اومد از آسمون در اصل. تو خونه‌مون پر آدم بود. ستاد بدرقه. من ولی بیرون بودم. تو اتوبان یه سری ماشین‌ها زده بودن کنار. بارون یه‌جوری سطل سطل از آسمون می‌ریخت که عملا چیزی دیده نمی‌شد. من همین‌جوری غریزی یه جاهایی می‌پیچیدم و یه جاهایی دورمی‌زدم. از شیشه‌ی ماشین یه سری تصاویر سورئال می‌دیدم عوض ماشینا و خیابونا. یه چیزی هی تو ذهنم می‌گفت «آخرین بار، آخرین بار». اون شب هر تصویری که وارد مغزم می‌شد، یه برچسب آخرین بار می‌زدم روش و می‌ذاشتمش تو آرشیو.

بعد یه حال منجمدی داشتم. احساساتم رو نمی‌تونستم بروز بدم. آخرشب که تو حیاط لب باغچه نشسته بودیم و رفیقم گریه می‌کرد، من به فضای سیاه تاریک روبه‌رو زل زده بودم. اصولا خروجی گریه همیشه اشک نیست. یعنی داری گریه می‌کنی‌ها. ولی خروجیش صفره. انگار تو یه قوطی دربسته داری گریه می‌کنی. اشکا بیرون نمی‌ریزن. همین‌جوری هی تو قوطیه بالا و بالاتر می‌آن.

بعد دیگه همین‌جوری بودم تا فرودگاه. از بیرون بی‌حس، از درون اشکا داشت تو قوطیه جمع می‌شد. تو فرودگاه قوطیه متلاشی شد بلاخره. نمی‌دونم چرا اون‌شب همه روال بودن. تو صف گذرنامه فقط من بودم که زاری می‌کردم. باقی مردم متین و ملایم واستاده بودن. من ازین‌جور‌هایی که شونه‌های آدم تکون می‌خوره گریه می‌کردم. ملت دوروبرم معذب شده بودن. می‌گفتن خانوم تمومش کن. طوری نشده که حالا. برمی‌گردی خوب.

اون‌وقت از یه نقطه‌ای، اشک‌ها که تموم شد، بهت شروع شد. یه حال گیج و منگ در هپروتی بودم. پرواز اولم با تاخیر پرید و تو فرودگاه ترانزیت فقط نیم‌ساعت وقت داشتم تا خودم رو به پرواز دوم برسونم. چهار تیکه وسیله دستم بود: یه کوله پشتی، یه چمدون کوچیک، یه کیف‌ دستی و یه کیسه. این‌جور وقت‌ها برای این‌که چیزی رو جانذارم هی با خودم تکرار می‌کنم چهار چهار چهار. ده دقیقه بعد ازین‌که از بازرسی رد شدم و دوان دوان می‌رفتم که فلان گیت رو پیدا کنم، دیدم دارم می‌گم سه سه سه. نگاه کردم دیدم کیسه رو جاگذاشتم. گفتم خوب ولش کن دیگه. برم و بیام از پرواز جامی‌مونم. ولی نتونستم که. ده قدم بعد یهو شروع کردم برعکس دویدن. تو این ده قدم یادم اومد که چند قلم جنس خاص اون‌ تو دارم که نمی‌تونم از خیرشون بگذرم. فرودگاهه صد تا ورودی داشت. حیرون ازین‌ور به اون‌ور می‌رفتم که ببینم من از کجا وارد شدم. یه فضای آرامش داری رو در نظر بگیرین که ملت ریزه ریزه و خرامان دارن برای خودشون می‌رن. گاهی خریدی چیزی می‌کنن و با مغازه‌ها می‌لاسن. من اون‌وقت با کلی بار و بندیل این‌ وسط وحشیانه می‌دوئیدم. آخرش کیسه رو پیدا کردم. بعد ولی این بار که می‌دوئیدم به سمت گیت خروجی، یه جوری تنم می‌خارید که گیت رو بسته باشن و راهم ندن. یه چیزی تو وجودم می‌گفت ایشالله که جامی‌مونی.

جانموندم ولی. ده دوازده ساعت آینده توی هواپیما به مروری بر بیست‌وشش سال زندگیم گذشت. یه جور برزخ مانندی هی همه چی می‌اومد جلوی چشمم. آدم‌ها و اتفاق‌ها.

الان که نگاه می‌کنم می‌بینم کل ماجرا شبیه خودکشی بود. بشینین فیلم‌هایی که توش یه آدمی داره می‌ره رو تماشا کنین. همه‌شون تا توی فرودگاه آدمه رو دنبال می‌کنن. ازون‌جا به بعد آدمه ول می‌شه دیگه. دوربین با ستاد بدرقه برمی‌گرده خونه. نشد که هیچ دوربینی همراه آدمه راه بیفته بره ببینه طرف در چه حاله. قصه‌ی آدمه تو همون نقطه‌ای که رفت تموم‌شده فرض می‌شه انگار.

هجرت به نظرم یه جور خودکشی اجتماعیه. تو یه لحظه سرمایه‌ی عاطفی، احساسی که تو بیست‌وچند سال زندگی جمع کرده بودی رو برباد می‌دی انگار. می‌ری وامی‌ستی رو نقطه‌ی صفرمطلق. یه خالی ِ به معنی کلمه.

یه فضای هندسی که در مثبت و منفی ِ بی‌نهایتش خودت واستادی.